IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Whispers in the Dark

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Whispers in the Dark    za maa 09, 2013 6:14 am


Groen gras, een heldere blauwe hemel met enkele spierwitte wolken aan de lucht en een schitterende zon. Dat was de laatste keer dat Sasuke deze wereld in kleur gezien had. De mooiste dag na al die koude, witte dagen. Maar nu… Nu was alles donker. Pikke donker. Alsof iemand het licht uit had gedaan, hem verbood nog meer van deze wereld te zien. Hem probeerde te straffen voor alle “zonden” die hij had begaan. De steen die Sasuke in zijn hand hielt, liet hij breken, het verpulveren totdat er niks meer van over was. Waarom?! Waarom had hij dat vreselijke spul in zijn ogen laten gooien door een stel mensen? Het waren kruiden geweest, samengevoegd, dat zorgde dat het brandde en zijn zicht had aangetast. Zijn zicht was compleet weg. Wanneer hij een hand voor zijn ogen hielt zag hij niks, niks behalve de duisternis waarin hij gevangen was. Verdomde mensen ook. Individueel stelden ze niks voor, maar wanneer een groep samenwerkten waren ze niet de gemakkelijkste. Toch kon hij zichzelf wel voor zijn kop slaan dat hij dat had laten gebeuren. Vertrouw nooit mensen. Nóóit. Dat was de les dat hij geleerd had. Even had hij gedacht dat mensen door de jaren heen veranderd waren. Niet dus. En door die fout moest hij nu wel degelijk boeten. Alleen wist Sasuke niet voor hoelang. Was het tijdelijk? Permanent? Zelfs Uvall wist daarop geen antwoord. De demon had zich op zijn schouder gesetteld, en prutste wat met het verband dat om zijn hoofd gebonden was. Na die aanval was zijn linker oog gaan bloeden, sinds een hele lange tijd. Hij kon zich herinneren dat dat vroeger ook wel eens gebeurd was. Een diepe zucht verliet zijn keel, waarna hij dacht een zachte stem te horen. In een reflex draaide zijn hoofd die kant op en waren alle spieren aangespannen. Geen moment rust. Geen tijd om te relaxen. Het was moeilijk om niets te kunnen zien. ’Kalm aan,’ zei Uvall. ’Vergeet niet, ik ben jou ogen nu. Wanneer er iets of iemand is laat ik het je weten. Deze keer moet je me vertrouwen, volledig vertrouwen.’ Ondanks de woorden, die voor deze ene keer heel gemeend geklonken had, kon Sasuke zich niet ontspannen. Deze donkere wereld was beangstigend. Wat zou er gebeuren als hij van deze steen afsprong en een stuk liep? Waar zou een kuil wezen waardoor hij struikelen kon? Of waar zou een boom staan? En zou hij zich nu überhaupt wel kunnen verdedigen nu hij geen donder meer zag? Langzaam liet Sasuke zich van de steen afglijden, waar al snel zijn voeten de grond raakten. De grond die hem eens een vertrouwd gevoel gaf, was nu een donker labyrint.




__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    za maa 09, 2013 7:12 am

Het wende, dit leven, ze raakte het gewoon. Ze raakte het gewoon om voor zichzelf te zorgen, om op haar eigen benen te staan. Ook was ze al wat meer te weten gekomen over vampiers. Ook hoe ze hen kon afmaken. In een boom zat ze, midden in het bos, met haar scherpe zakmes scherpte ze een tak, maakte er een dodelijk wapen van. Ook smeerde ze de tak in met verveine, een citroenachtig kruid, uiterst geschikt om vampieren tijdelijk uit te schakelen. En met deze houten staak welgemikt in hun hart zouden ze helemaal niet meer opstaan. Luna glimlachte zacht bij die gedachte. Ze was nog steeds van plan om haar ouders te wreken, en dat ging nu eenmaal niet op een andere manier. Haar woeste lokken bond ze samen in een vlecht die over haar ene schouder bleef hangen. De houten staak stak ze samen bij de andere in haar rugzak, samen met een handige stakenschieter die ze in elkaar had geflanst, zo zou ze zelfs van ver staken kunnen afvuren, dat was handiger, veiliger dan dicht bij een vampier te moeten geraken om met haar hand de staak door zijn hart te boren, nee zo kon ze het niet doen, zo zou ze het nooit kunnen. Met de soepelheid van een kat sprong ze uit de boom. Haar zwarte vest liet ze open hangen , ze had het best warm ondanks het grijze weer. Ze wilde de boel verder gaan verkennen, hogere punten bereiken, meer leren. Het bos kende ze nu al zo goed als de binnenkant van haar broekzak, en het strand ging nog wel maar voor de rest wist ze bijna niets van deze omgeving, dat was niet goed, helemaal niet goed, ze moest zorgen dat ze in ieder terrein thuis was, wilde ze overleven. Met een zelfverzekerde tred liep ze weg van haar vertrouwde bos, bleef ze lopen tot er uiteindelijk niets meer te vinden was buiten struikjes en half verdort gras. De bergen, luidde haar simpele gedachtegang. Ze was nog nooit aan de voet van de bergen geweest. Ergens vond ze het best spannend. Langzaam zette ze haar eerste pas op de ruwere ondergrond van de berg, en begon toen te rennen. Ze rende, net als ze als kind altijd had zitten rondrennen, ze ademde de koude berglucht in, ze ging omhoog, steeds hoger en hoger, uiteindelijk zag ze zelfs wolkjes opstijgen, veroorzaakt door haar ademhaling. Ze stopte, ze stopte met lopen en draaide zich om. Ze zag alles van hier boven, alle kleine lichtjes van de huizen, de huizen waar gezinnen woonden. Even voelde ze een steek van eenzaamheid en pijn. Ze mistte haar familie, ze mistte ze zo hard. Maar toen, toen rook ze iets. Het rook zoet, lekker, maar onnatuurlijk. Dat kon maar een ding betekenen ; vampier. Vampieren hadden altijd een oneerlijke voorsprong. Alles aan hen trok een mens aan, zelfs hun geur, ze waren sterker, sneller, hun zintuigen waren beter ontwikkelt. Die gedachte maakte haar kwaad, liet een vechtlust in haar opstijgen. Ze wilde haar familie wreken, haar kleine broertje. Ze wilde niet meer bang zijn, nooit meer. Ze sloop dichter naar de geur toe, ze hield een staak, ondergedompeld in het sap van de verveine plant stevig in haar hand. Uiteindelijk zag ze het gestalte staan, het was eerder een soort silhouet, gehuld, verborgen door de mist. Dit keer aarzelde ze niet. Ze zette zich af rende naar het gestalte, schopte zijn voeten onderuit met een flinke schop van haar pezige voet en kroop bovenop hem. Met haar knieën duwde ze tegen zijn heupbotjes om hem op zijn plek te houden. Ze voelde de woede in zich branden, zag beelden van haar familie voorbij flitsen. Haar armen boven haar hoofd geheven, klaar om zijn hart te doorboren met het dodelijke stuk hout. Haar handen gingen naar beneden, maar net voor de punt door zijn dode vlees wou boren, bevroor haar beweging. De haat uit in haar ogen werd verzacht. Ze keek naar een gezicht, een persoon die ze kende, of nou ja kende was veel gezegd. Ze had hem al eens ontmoet, hij had haar leven gespaard en nu nu lag hij hier onder haar. Ze slikte, haar mond voelde droog. Ze kon zich niet meer bewegen, ze kon zichzelf er niet toe zetten om de staak door zijn hart te boren. Het sap van de giftige plant begon van het hout af te druipen, maakte een sissend, brandend geluid toen het in contact kwam met de vampiers huid. Luna schrok, liet de staak vallen alsof het haar brandde, maar dat deed het uiteraard niet, het brandde haar niet..Het brandde hem.

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    za maa 09, 2013 8:12 am

Snelle voetstappen. Een geur kwam zijn kant op gerent. Hij kon het horen, het ruiken. Nu zijn zicht weg was, stonden die twee op scherp. Het waren de enigste middelen die hem verder helpen kon, en natuurlijk Uvall. Al wist Sasuke dat hij daar niet de hele tijd van afhankelijk kon zijn. In gevaar moest hij voor zichzelf zorgen, zichzelf verdedigen. Iets wat hij op dit moment nog niet kon. Het feit dat hij nu alleen moest werken met oren en geur was nieuw voor hem. Zijn ogen waren zijn alles geweest, ze vertelden precies wat er komen ging dat hij zich daarop moest voorbereiden voordat zijn tegenstander dat kon doen. Ja, zijn ogen was belangrijk geweest. Nog steeds eigenlijk, alleen had hij er nu niks aan. ’Sasuke! Iemand van voren!’ hoorde hij Uvall schreeuwen. Echter was het al te laat. De geur was dichtbij, té dichtbij voor hem om diegene te analyseren waar die precies stond. Voordat Sasuke het door had, lag hij al op de grond. Het ging zo snel en alle acties die rondom hem gebeurde was voor hem één grote verrassing. Een onaangename verrassing. Dit blind wezen kon zijn dood nog worden. Haastig probeerde de vampier overeind te krabbelen, om vervolgens weer in het duister te tasten, maar die kans had hij niet gekregen. De aanvaller zat bovenop hem, zijn of haar knieën heel strategisch neerzettend. Goed, dit was geen ideale situatie, maar nu wist hij tenminste wel waar diegene zich bevond. Alleen moest hij de grootte nog bepalen voordat hij een tegenaanval kon doen. Nou ja, zich eerder bevrijden kon. Dammit. Waarom gebeurde dit toch juist nu? Kon het niet een paar dagen later, als zijn ogen misschien gedeeltelijk genezen waren? Het leek wel of die mensen daarvoor een neus hadden. Kijk, diegene is half gehandicapt laten we ‘m pakken nu het nog kan! Sasuke kon ze, als hij eerlijk was, geen ongelijk geven. Als hij in hun schoenen had gestaan had hij het waarschijnlijk ook gedaan. ’Nee, nee, niet doen!’ klonk de paniekerige stem van Uvall. Wat was er aan de hand? Goed kon het niet wezen, hij moest hier weg. Zijn handen grepen blindelings het shirt van de aanvaller vast, klaar om die van hem af te trekken, totdat de geur beter tot hem doordrong. Deze geur… Het kwam hem bekend voor wat hem even liet twijfelen. Zijn hersens gingen aan het werk, waardoor het beeld van een meisje in zijn gedachten verscheen. Die ene van het strand. Zijn gedachten werden ruw verstoord door een helse, brandende pijn op zijn borst. Automatisch liet Sasuke haar shirt los om zijn handen vervolgens op de brandende plek te leggen. Hard klemde hij zijn kiezen op mekaar, zich niet zomaar aan de pijn overgevend. Pijn showen was een zwakte. ”Jij,” siste hij. ”Ga snel van me af voordat ik het zelf doe.”

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    za maa 09, 2013 9:15 am

Wat was er door haar heen gegaan? Adrenaline? Was dat hetgene geweest dat haar tot hier had gedreven? Dat haar tot bovenop deze vampier had gekregen? Met een staak net boven zijn hart? En waarom stopte ze? Waarom kon ze de staak niet meer door zijn vlees boren nu ze hem herkende? Waarom voelde ze zich schuldig? Ze haatte het, ze haatte het dat ze zich schuldig voelde, dat ze niet in staat was om hem te doden. ’Nee, nee, niet doen!’ klonk een paniekerige stem, die stem herkende ze. Het was de stem van dat gemene wezentje. Het wezentje dat altijd zo stoer en koelbloedig deed, en nu, nu smeekte hij haar om het leven van zijn vriend. Ze had werkelijk nooit gedacht dat zoiets ooit nog zou gebeuren. Dit was verwarrend, gewoon ronduit vreemd. Ergens misschien zelfs komisch iedere keer dat ze deze vampier tegen het lijf liep lag er iemand op de grond, heerste er paniek en woede. Luna’s spieren trilde ze kon het niet, wilde ze het niet? Ze wist het niet, ze wist niet waarom ze niet in staat was om deze vampier te doden. Haar shirt werd vastgegrepen door zijn ijzersterke handen. Luna zette grote ogen op, zo meteen scheurde hij haar shirt nog! En dat zou ze niet echt prettig vinden bij deze temperaturen. Meteen liet hij haar shirt los toen er een druppel van de voor vampiers giftige plant zich een weg door zijn huid brandde. Het was vast een automatisme dat hij zijn handen naar de pijn bracht, want hij moest zelf toch ook weten dat zijn handje erop leggen niet echt zou helpen met de pijn verzachten. Hij had pijn, dat wist ze, dat zag ze aan zijn aangespannen spieren, zijn opeengeklemde kaken. Een onprettig gevoel vormde zich in haar binneste, was het schuld? Berouw? Ze kon het niet zeggen. ”Jij,” siste hij. ”Ga snel van me af voordat ik het zelf doe.” Luna schrok wel even. “Moet dat echt zo bot?” Mopperde ze voor ze van hem afkroop. Op haar knieën langs hem ging zitten, haar armen gekruist. Ze keek lichtelijk boos naar de vampier voor haar. Vervelend arrogant ventje. Nu haatte ze zichzelf nog meer dat ze hem niet had gedood. Het sloeg gewoon nergens op, het was onlogisch en misschien zelfs een beetje idioot. Luna zuchtte nam haar tas en haalde er een groenig goedje uit. Zo geruisloos mogelijk ging ze weer wat dichter, nam zijn hand, duwde deze aan de kant en liet een groene druppel op zijn brandende huid vallen. Het zou de verveine tegen gaan, het zou de pijn laten verdwijnen. Ze wist niet waarom ze dit deed, waarom ze hem hielp, waarom ze schuld voelde. Ze kroop weer bij hem vandaan en keek hem met een schuin hoofd aan. “Wat is er met je gebeurd?” Vroeg ze zacht. Ze wist dat er iets anders aan hem was, dat er iets mis met hem was, hij had haar kunnen tegenhouden, hij had haar eerder moeten herkennen, maar dat was niet gebeurd, hij had erbij gelegen als een hulpeloos kalf.

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    za maa 09, 2013 11:39 am

Haar pijn doen… Nee dat kon Sasuke op dit moment niet. Niet nu hij niet wist wat hij precies aan het doen was. Op dit moment tastte hij gewoon in het duister, ging zo af en toe op zijn onzekere instinkt dat hem met kleine stapjes verder hielp. Als een ouder dat zijn jongere kind net liet leren lopen. Een soort begeleider. Ja, dat zou hij de komende dagen wel nodig hebben en als hij zich afzijdig zou houden van de bewoonde wereld, dan zou dat met Uvall wel moeten lukken. Echter zou dat wel moeilijker zijn dan hij nu zo dacht. Ook in de rustigere gedeelten van Zanovon liepen wezens. Vijandelijk of niet, ze waren er wel. En ieder wezen zou een gevaar kunnen vormen. Sasuke vond het vreselijk om niet gewoon het gezicht te zien van het meisje, de uitdrukking op d’r gezicht kon zien en wat ze nou aan het doen was. Ongetwijfeld dat ze wat in haar handen had, maar wat? Een pistool? Zwaard? Of dat zakmes van d’r? Oh nee… Had ze het ultieme wapen gevonden om vampiers te vermoorden? Die theorie kon nog wel eens gaan kloppen, was hij bang. Die brandende druppel bevestigde zijn gevoelens. Of het ultiem was, was nog de vraag aangezien hij geen flauw idee had wat ze naast die druppel nog meer had. Zat het om haar mes? Heh, verdomme. Het begon vervelend te worden dat mensen steeds slimmer werden. Het vergrootte hun kansen om te blijven leven maar het was geen waterdicht schild. Mensen zouden nooit of ten nimmer hen geheel kunnen beschermen tegen vampiers. Elke dag zouden er slachtoffers vallen. Na zijn niet al te vriendelijke woorden, hoorde hij de hare aan. “Moet dat echt zo bot?” Mopperde ze, waarna hij al snel voelde dat ze van hem af ging. Godzijdank. Dat was een stapje in de goede richting. Niet meer brandende spul, geen wapen in zijn zij of keel, dus hij kon overeind komen. Langzaam kwam zijn bovenlichaam omhoog. ”Had ik het dan poeslief moeten vragen met een stel smekende ogen?” Reageerde Sasuke, iets wat binnensmonds. Had hij dat moeten doen? Had hij haar vriendelijk moeten verzoeken om van hem af te gaan? Alsof iedereen dat zou doen wanneer die aangevallen werd. ”Maar sorry dan.” Dat was het minste wat hij zeggen kon. Zodra hij haar warme hand voelde, leek een schok door zijn lichaam te gaan, puur omdat hij ervan schrok. Hij had niet gehoord dat ze nog zo dichtbij zat. Ongemakkelijk bleef Sasuke zitten, zijn hand weer op de grond laten rustend. Weer een vloeibaar spul en heel even schoot door zijn gedachten dat dat brand geval was, maar dat was het niet. Ergens voelde het verfrissend. “Wat is er met je gebeurd?” Even fronste hij zijn wenkbrauwen en slaakte toen een zucht. ”Mensen en hun kruiden,” antwoordde Sasuke met een zacht brommetje in zijn stem. ”Ik zie niks meer, that’s all.” Terwijl hij dat sprak, ging hij in een kleermakerszit zitten. Dat was een vaste houding, wat hij het prettigst vond. ”Mag ik weten waarom je twijfelde?” Nu hij ongeveer wist waar ze zat door haar stem, was hij in staat zijn hoofd in haar richting te draaien. Het was een vraag waar hij graag antwoord op wou. Als ze zoveel moed had om een vampier zo aan te vallen, waarom had ze haar actie dan gestaakt?

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    zo maa 10, 2013 1:06 am

Luna kon de hele gebeurtenis nog steeds niet bevatten, het was vreemd, uitermate vreemd. Waarom had ze hem niet gedood? Waarom voelde ze zich schuldig? Waarom zat ze zo dicht bij hem? Allemaal vragen die door haar hoofs spookte, allemaal vragen waar ze het antwoord niet van kon vinden. Langzaam kwam zijn bovenlichaam omhoog. ”Had ik het dan poeslief moeten vragen met een stel smekende ogen?”Reageerde Sasuke, iets wat binnensmonds. Oké misschien had hij wel een punt, als zij in zijn plaats was geweest had ze het vast ook niet echt vriendelijk gevraagd, en waarschijnlijk had ze hem gewoon een beetje bang gemaakt. ”Maar sorry dan.” Uit pure verbazing trok ze een wenkbrauw op. Kijk dat had ze niet verwacht, ze had eerder een of andere gemene opmerking verwacht, maar in de plaats daarvan bood hij zijn excuses aan. Hij, de bloeddorstige vampier bood zijn excuses aan, aan haar, het mensenmeisje. Gekker kon het alleszins niet worden. “Het is al goed” Sprak ze met een zachte stem, een stem vol twijfel. Ze haatte het schuldgevoel dat zich in haar binnenste had gevormd. Waarom? Waarom ging ze hem helpen? Ze wist het niet. Zachtjes grinnikte ze toen hij nogal leek te schrikken van haar aanraking. “Maak je geen zorgen dit gaat geen pijn doen..in tegendeel zelfs.” Zei ze om hem even de situatie te verduidelijken. Ergens vond ze zijn angst best grappig, maar tegelijkertijd had ze medelijden met hem, arme jongen. Even fronste hij zijn wenkbrauwen en slaakte toen een zucht. ”Mensen en hun kruiden,”antwoordde Sasuke met een zacht brommetje in zijn stem. ”Ik zie niks meer, that’s all.” Terwijl hij dat sprak, ging hij in een kleermakerszit zitten. Luna’s mond viel open van verbazing. Hij was blind, daarom dus dat hij haar niet eerder had gezien, dat hij haar eerst niet had herkend. “…Da…dat is vreselijk…” Sprak ze zacht, haar blik op haar handen gericht. Net als hij was ze in kleermakerszit gaan zitten. Nu had ze pas echt medelijden met hem, en dat haatte ze. Ze wilde geen medelijden, geen schuld voelen voor een vampier, en toch, toch voelde ze die nu. ”Mag ik weten waarom je twijfelde?” Luna keek op, haar blik rustend op zijn gelaat. Ze voelde hoe haar wangen begonnen te gloeien en rood werden. Nu was ze eigenlijk echt wel blij dat hij haar niet kon zien. “Ik..euh…” Begon ze met een onvaste stem. Goeie vraag eigenlijk, waarom was ze gestopt? Luna besloot zijn vraag te ontwijken met een vraag. “Waarom heb jij mij niet gedood, toen die avond op het strand.” Sprak ze haar groenige ogen op hem rustend. Ze wilde dat haar wangen weer een normale kleur aannamen, dat ze niet zo’n ongemakkelijk gevoel had, dat het gevoel van medelijden verdween.” He…heb je veel pijn?” Vroeg ze nog zachter, toen de vraag haar lippen was ontvlucht vloekte ze inwendig op zichzelf, waarom vroeg ze dat nu? Waarom kon het haar wat schelen?

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    zo maa 10, 2013 6:01 am

“Het is al goed” Waren haar zachte woorden geweest. Sasuke sloot zijn ogen voor een aantal seconden, ookal maakte het geen verschil. Duisternis bleef de duisternis. Geen glimp van een zonnestraal. Al zag hij maar de vage silhouetten vaan de bomen, de rotsen en van het meisje. Dat hij in ieder geval een beetje hoop had dat het licht terug keren zou. Wat zou hij kunnen doen om dat weer terug te krijgen? Grote hoeveelheden bloed drinken? Naar een doktor gaan? Nee, dat laatste zou nutteloos wezen. Het lichaam van een vampier was toch anders dan dat van een mens. Tenslotte kon hij daarmee zijn ras in gevaar brengen. Zijn ene hand trilde lichtjes, dat zich al snel tot een vuist balt. Keuzes maken, het was moeilijk. Wat was goed en wat was de slechte keuze? Welke gevolgen kon het hebben? Veel bloed drinken was een idee, alleen moest hij daarvoor mensen vermoorden. Veel meer dan het gebruikelijke. En als hij nu eerlijk was, had hij niet veel trek in velen doden waarvan de kans bestond dat het hem helemaal niet ging helpen. Hij had er gemengde gevoelens over, en daardoor sloot hij dat nog niet helemaal uit. Al die zielen… Uvall zou er baat bij kunnen hebben. Sasuke wou van haar wegschuiven, weg van die onaangename verassingen. “Maak je geen zorgen dit gaat geen pijn doen..in tegendeel zelfs.” Zei ze. Waarom deed ze dit ineens? Eerst viel ze hem aan, verwondde hem een klein beetje en nu hielp ze hem? Vanwaar die plotselinge verandering? Had ze de moed niet meer? Had ze nog nooit eerder iemand vermoord? Of was er wat anders in het spel gekomen? Sasuke wist het niet. Voor hem was het deze keer één grote raadsel. Meestal las hij zoiets aan iemands gezicht af, maar dat was nu onmogelijk. Hij liet zijn armen op zijn benen rusten en luisterde naar elk geluidje dat de natuur veroorzaakte. Zelfs nu twee personen in zijn buurt waren, vertrouwde hij het voor geen meter. “…Da…dat is vreselijk…” Ergens wou Sasuke daarmee instemmen, maar hielt zichzelf daarin tegen. Nee, blindheid was niet vreselijk. Er waren veel meer vreselijkere dingen. Het verliezen van je familie, in één klap, dát was vreselijk. Compleet verlamd raken en moeten eten door een rietje, dat was vreselijk. Vergeleken met dat was blindheid nog niks. Hij haalde zijn schouders op. ”Er bestaan ergere dingen. Dit is puur iets waarmee je moet leren leven.” Iets waar behoorlijk wat tijd in ging zitten. Kon hij wel door het bos lopen zonder tegen een boom op te knallen? Zou hij nog wel in staat zijn om snel te kunnen rennen? Het waren vragen waarover hij zich zorgen maakte. Zijn vingers grepen een stel grassprietjes vast. “Ik..euh…” Begon ze met een onvaste stem. Een rustige uitdrukking lag op zijn gezicht terwijl hij naar haar luisterde. Zou ze haar zin afmaken? “Waarom heb jij mij niet gedood, toen die avond op het strand.” Nee dus. Ze lulde eromheen, lag het dan gevoelig? Schaamde ze zich ervoor? ”Dat vertel ik pas nadat je mijn vraag beantwoord hebt,” sprak Sasuke. Helemaal dom was hij niet. Als ze antwoord op haar vraag zou willen hebben dan zou ze toch echt eerst de zijne moeten beantwoorden. Haar volgende vraag deed hem lichtelijk verbaasd kijken. ”He…heb je veel pijn?” Wat kon haar dat nou schelen? Was zij niet degene die hem probeerde te vermoorden? ”Het had erger gekund nietwaar?” Uvall kwam bij hen in het gras zitten, stilletjes en luisterde naar de twee. Op zijn gezicht lag geen uitdrukking, geen haat, geen irritatie, nee het stond gewoon neutraal. ”Maar waarom jaagt een meisje zoals jij eigenlijk op vampiers?” Vroeg Sasuke toen.

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    zo maa 10, 2013 7:48 am

Ze had echt medelijden met deze man, deze jongen, dit wezen, deze vampier. Ze had altijd gedacht dat vampiers monsterlijke wezens waren zonder hart, zonder ziel, en ze was er nog steeds van overtuigd dat het grootste deel dat ook werkelijk was. Maar deze, deze leek nog iets menselijks in zich te hebben. Waarom ze daar op lette? Ze wist het niet. Deze vampier zorgde voor zoveel verwarring in haar hoofd, voor zoveel onoplosbare vragen. Ergens had ze de drang om hem te helpen, en zichzelf voor de kop te slaan omdat die gedachten haar nog maar te binnen schoot. Waarom schoten dat soort gedachten toch door haar heen? Ik bedoel ja, ze was er vrijwel zeker van dat ze hem kon helpen, of toch in ieder geval iets in die aard, maar of ze dat ook daadwerkelijk zou doen? Was een dilemma. Enigszins wilde ze hem wel helpen, zijn leed verzachten, want werkelijk hij zag er nu zo hulpeloos uit, maar langs de andere kant wilde ze hem aanvliegen en doden als wraak voor haar familie. Ze werd verward van haar eigen gedachten, van al haar inwendige dilemma’s. ”Er bestaan ergere dingen. Dit is puur iets waarmee je moet leren leven.” Daar had hij natuurlijk wel een punt, er waren ergere dingen dan blindheid. Zelfs als hij blind zou blijven kon hij nog een normaal leven leiden, blindheid was fysiek, het was vervelend en niet leuk, maar niet ondragelijk. Mentale en emotionele pijn was erger, die vrat aan je , sloopte je langzaam tot je niets meer kon. “Misschien ja, maar toch…het blijft erg” Sprak ze haar blik gericht op de door mist verhulde stad vol met zijn lichtjes, vol met leven. Hij stelde haar een vraag, een vraag waar ze moeilijk antwoord op kon geven, een vraag die ze probeerde te ontwijken door hem een vraag te stellen. ”Dat vertel ik pas nadat je mijn vraag beantwoord hebt,” Hij had haar door, hij had haar pogingen om de aandacht van haar naar hem te verplaatsten doorzien en tegen haar gebruikt. Een zachte zucht ontsnapte aan haar lippen. Hoe moest ze iets gaan verklaren dat ze zelf maar half snapte? “Ik…Ik wilde je echt wel doden, ik was kwaad, zo kwaad maar toen ik je herkende…en dat vreemde gemene ventje begon te smeken toen…toen kon ik het niet…wilde ik je geen pijn doen…” Mompelde ze zacht, haar wangen gloeide door de blos die zich erop gevormd had. Nu zou hij haar vraag moeten beantwoorden, hij kon niet anders, hij had het beloofd. ”Het had erger gekund nietwaar?” “Jup…je had dood kunnen zijn bijvoorbeeld” Sprak ze rustig terwijl ze zich wat verzette, zich neerlegde op het droge glas, haar blik gericht op de lucht, haar knieën opgetrokken, haar rugzak tegen haar heup geplaatst. Waarom ze in zo’n kwetsbare houding ging liggen en toch geen angst voelde wist ze niet precies, ze was niet langer bang voor hem, hij had haar de eerste keer ook niet gedood en ze betwijfelde het ten zeerste of hij in zijn toestand wel echte schade kon aanrichten. Luna keek op toen ze het gemene kleine wezentje zag, hij zag er anders uit, minder gemeen en knorrig, hij zag er bijna schattig uit. Maar dat zou ze natuurlijk nooit luidop zeggen, dat weigerde ze gewoon. ”Maar waarom jaagt een meisje zoals jij eigenlijk op vampiers?”Vroeg de vampier toen. Meteen werd haar blik alert, spande haar spieren zich aan. Dat was zowat de gevoeligste snaar die je bij haar kon raken. Ze draaide zich op haar zij, zodat ze naar hem kon kijken, haar arm lag onder haar hoofd. “Ik doe het omdat ik wraak wil, wraak voor mijn ouders, voor mijn kleine broertje…Als die vampier niet was gekomen hadden ze nog geleefd, dan was ik niet alleen geweest…” Ze zuchtte knipperde de zoute tranen weg. “Ik wil gewoon het gevoel kwijt dat ik niets kon doen om hen te helpen…ik wil dat ze trots op me kunnen zijn…dat ze weten dat ik hun dood niet onbestraft laat…” Bij ieder woord werd haar stem zachter, spande haar spieren zich harder aan. Dit was voor eht eerst dat ze over haar ouders en haar jongere broertje sprak sinds hun dood. Ze wilde het over iets anders hebben, ze wilde nu niet herinnerd worden aan haar eenzaamheid die als een hongerige rat aan haar hart knaagde. “Ho…hoe ben jij eigenlijk zo geworden..?” Vroeg ze tenslotte maar om de aandacht van haar naar hem te verplaatsen.

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    ma maa 11, 2013 9:12 am

Ergens wou Sasuke slapen. Heel lang slapen als een soort winterslaap. Dat wanneer hij wakker zou worden alles oké was. Dat dit alles, deze wereld, deze wezens, de dood van zijn familie gewoon één grote nachtmerrie was geweest. Een fantasie. Een fantasie waarin hij gevangen was gehouden. Zijn vingers trokken stukken gras uit de grond. Maar nee, dit alles was echt. De harde realiteit, dat wat hij heel lang geleden al had geleerd op jonge leeftijd. Fantasie en realiteit. Twee tegenstrijdige dingen, vergelijkbaar met water en vuur. Jarenlang, voordat hij een vampier was, dacht hij altijd dat het een fantasie was. Alle gebeurtenissen destijds. Maar toen hij ziek werd, de dood recht in de ogen aankeek, had hij door dat hij juist gevangen was geweest in de realiteit. Het waren twee verwarrende dingen, die alleen hij leek te snappen. Dat hém logisch leek. Sasuke ging verzitten, waarbij hij één knie optrok om zijn arm erop te leggen. Zo lang geleden en toch nog zo vers in zijn geheugen. Het kon ook haast niet anders. Hoe oud iemand ook was, traumatische gebeurtenissen bleven bij. Waarom dacht hij hier eigenlijk aan? Waarom nu? Omdat hij daar geen goeie reden op kon vinden, duwde hij de gedachten ruw weg. Een zachte zucht leidde hem daarvan af. “Ik…Ik wilde je echt wel doden, ik was kwaad, zo kwaad maar toen ik je herkende…en dat vreemde gemene ventje begon te smeken toen…toen kon ik het niet…wilde ik je geen pijn doen…” Mompelde ze zacht. Was dat… Medelijden wat hij hoorde? Ook die gedachten wuifde hij weg. ”Een goed hart,” kwam zacht vanuit zijn keel vandaan. Wow, kwam dat werkelijk van hem? Ach ja, het kon ook niet anders wezen. Als zij echt zo kwaad was zoals ze beweerde, dan had ze dat… Ene ding wel degelijk door zijn lichaam gejaagd. Of het was gewoon een kleine zwakte geweest. Langzaam kromde Sasuke’s rug een beetje, zich eindelijk een beetje ontspannend. Van constant zijn aandacht erbij hebben, zijn zintuigen op scherp staand, werd hij moe van zichzelf. Toen herinnerde hij zich weer dat hij nu ook antwoord op haar vraag moest geven. ”Het was niet nodig,” begon Sasuke. ”Ik had mijn maaltijd gehad, Uvall kreeg de zielen die hij wou, hoe hard het misschien ook klink… Je mocht dan wel alles gezien hebben maar dat was voor mij nooit genoeg geweest om je leven te nemen.” Oké, bijna had hij het wel gedaan. En als hij er zo verder over na dacht, wist hij niet honderd procent zeker wat hem ervan weerhouden hielt om haar te doden. Was het inderdaad gewoon niet nodig geweest? Was dat dorstige beest toen getemd? Of was het net als haar dat hij het toen gewoon niet kon. Weer gemengde gevoelens, die tweestrijd. Het begon behoorlijk irritant te worden, al wist hij dat hij er niks aan doen kon. Het waren gevoelens. Ze lieten zich showen en heel even kon je die wegdrukken maar altijd zouden ze terug komen. “Jup…je had dood kunnen zijn bijvoorbeeld” Heel even kwamen zijn mondhoeken omhoog, al zakten ze snel weer terug in hun oude positie. ”Soms weet ik niet of dat het ergste is. Na jarenlang geleefd te hebben zal de dood lang niet meer zo erg klinken als dat je zo jong bent.” Een tijd terug had Sasuke eraan zitten denken. Ergens klonk de dood zo vredig maar hij kon het niet. Nóg niet. Er was een belofte die hij gemaakt had en eerst nog moest worden gevuld. En hij wist dat het nog niet onmogelijk was. Zijn gevoel vertelde nog elke dag dat zijn broer in leven was, ronddwaalde door de wereld, bezig was met dingen waarvan Sasuke niet kon zeggen wat. Ooit had hij gedacht zijn broer te kennen, maar na die ene gebeurtenis was dat van de kaart geveegd. Het was alsof die jongen, die ooit eens een groot voorbeeld was, iemand anders was geworden. Hij keek op zodra hij iets op zijn ene been voelde bewegen, die nog altijd plat op de grond lag. Zo te voelen was het Uvall. Bij de eerste vrouwelijke toon die hij hoorde, draaide zijn hoofd haar kant op. Nieuwsgierig naar wat ze antwoorden zou, of ze wel antwoorden zou. “Ik doe het omdat ik wraak wil, wraak voor mijn ouders, voor mijn kleine broertje…Als die vampier niet was gekomen hadden ze nog geleefd, dan was ik niet alleen geweest…” Ze zuchtte knipperde de zoute tranen weg. “Ik wil gewoon het gevoel kwijt dat ik niets kon doen om hen te helpen…ik wil dat ze trots op me kunnen zijn…dat ze weten dat ik hun dood niet onbestraft laat…” Sasuke verstijfde. Zo… Dat was dus haar reden. Het was zo bekend… Zo ongelooflijk bekend. Het voelde net alsof zij zijn verhaal zat te vertellen, met hier en daar enkele aanpassingen. Zij had dus… Dus hetzelfde meegemaakt. Zij was ook haar familie kwijtgeraakt door een koudbloedig iemand. Zijn mondhoeken zakten naar beneden terwijl beelden door zijn hoofd schoten. Er klopte hier iets niet. De sfeer die hier hing… Het was zo negatief, zo koel, zo doods. Zijn knieën knikten, spieren begonnen te trillen. Hoe verkeerd het ook was, hij moest zien wat achter die deur was. Hij moest, ondanks dat zijn lichaam weigerde mee te werken. Alsof het hem beschermen wou tegen dat wat komen ging. Toch luisterde de jonge Sasuke daar niet naar. Hij dwong zijn hand de deur te openen. De deur zwaaide open, sneller dan verwacht. Wat hij daar zag was een beeld waarvan hij dacht dat dat alleen voor zou komen in nachtmerries. In de lichtstralen van de maan die door het raam heen vielen, lagen twee lichamen bovenop elkaar. Twee lichamen dat de jongen zo goed kende. Er lag een vrouw met lange zwarte haren, badend in een bloedplas. Bovenop haar, ongeveer bij d’r middel, lag een man. Met even zwarte haren als de vrouw, maar dan in een korte versie. “M-mam? Pap?” Klonk zijn bevende stem. Vlak daarna was er beweging in de kamer. Vanuit het duister stapte een silhouet van een man naar voren, het licht in. Sasuke stond vastgenageld aan de grond, kijkend naar de bloedrode, koele ogen die hem zo bekend waren. “Broer..?” Een zacht briesje bracht hem terug naar het heden. Hoewel Sasuke wist wat ze doormaakte, wist hij niet hoe hij reageren moest. Medelijden tonen? Zou ze dat wel willen? Nee, dat zou vast niet geaccepteerd worden. Wraakgevoelens waren… Moeilijk. Moeilijk om mee om te gaan. ”Dat…” Zijn zin staakte. ”Bedoelde ik met ergere dingen… Heb je nu niemand meer..?” Hij boog zijn hoofd, nadenkend over zijn volgende zin. ”Weet je niet hoe die vampier eruit zag?” Sasuke wist niet of haar gevoelens zou bevredigen bij elke willekeurige vampier die ze af zou maken. Niet alle vampiers waren zulke moordenaars. Urgh, dit was moeilijk. Zo verdomd moeilijk… Hij was een poosje stil. “Ho…hoe ben jij eigenlijk zo geworden..?” ”Ziek geworden,” antwoorde Sasuke. ”Ik lag dood te gaan in een steegje toen een vampier mij vond en besloot me te veranderen.”

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    wo maa 13, 2013 9:31 am

Het was vreemd, echt erg vreemd dat ze hier nu zat, met een vampier die ze nu al twee keer had proberen te doden. Ze wist het nog goed hoe hij haar de eerste keer zo bang had gemaakt en nu, nu voelde ze niets, geen greintje angst. En dan zijn vragen, ze waren zo lastig te beantwoorden, zeker nu ze mentaal zo verward was door de hele gebeurtenis. En toch, toch lukte het haar om op zijn vraag te antwoorden waarom ze hem niet gedood had. Alhoewel ze er nog steeds niet zeker van was of dat wel de volledige waarheid was, of er niet meer achter zat. ”Een goed hart,” kwam zacht vanuit zijn keel vandaan. Lichtelijk verbaasd keek ze hem aan. Beweerde een vampier nu net dat ze een goed hart had? Ze antwoordde niet op zijn reactie, dat kon ze niet, ze wist werkelijk niet wat ze moest zeggen. . ”Het was niet nodig,” begon de vampier die toch besloten had om haar vraag te beantwoorden.. ”Ik had mijn maaltijd gehad, Uvall kreeg de zielen die hij wou, hoe hard het misschien ook klink… Je mocht dan wel alles gezien hebben maar dat was voor mij nooit genoeg geweest om je leven te nemen.” Ze knikte zacht en herinnerde zich toen dat hij haar geknik niet kon zien. “bedankt” mompelde ze daarom maar zacht. Dit gesprek was vreemd, of nee deze hele gebeurtenis was gewoon ronduit vreemd, onvoorspelbaar. Wie had er ooit gedacht dat ze een diepgaand gesprek zou voeren met een vampier op een verdraaid koude berg? Want koud was het hier zeker, brrrr. Ze kon het niet laten om een quasi grappige opmerking te maken, een glimlach sierde haar lippen toen ze zijn mondhoeken lichtelijk omhoog zag komen, hoe zich een zwakke variant op een glimlach vormde. Ze wist niet waarom maar ze vond het prettig dat ze hem een tikje leek op te vrolijken. Eigenlijk zou zijn gemoedstoestand haar niet moeten interesseren maar vreemd genoeg deed ze dat net wel. ”Soms weet ik niet of dat het ergste is. Na jarenlang geleefd te hebben zal de dood lang niet meer zo erg klinken als dat je zo jong bent.” Ze dacht na over zijn woorden. Ergens had hij wel gelijk ja. Misschien was de dood echt niet zo erg. “Waarschijnlijk heb je gelijk” Sprak ze zacht. Ze was op de grond gaan liggen haar benen opgetrokken haar handen in de zakken van haar dunne vest geschoven om ze warm te houden. Maar ze wist ook dat het niet eerlijk zou zijn om nu al dood te gaan, om dood te gaan voor ze haar familie had kunnen wreken, voor ze vergoeding had gehad voor hun levens. Toen ze zijn volgende vraag beantwoorde, uitlegde waarom ze dit deed, waarom ze achter vampieren aanging zag ze hoe zijn mondhoeken weer naar beneden gingen, hoe hij nog stiller werd dan hij al was. Misschien was zo eerlijk zijn toch niet echt zo’n goed idee? Dat…” Zijn zin staakte. ”Bedoelde ik met ergere dingen… Heb je nu niemand meer..?” Hij boog zijn hoofd, nadenkend over zijn volgende zin. Luna verstijfde even, haar blik bleef op hem rusten. Langzaam schudde ze haar hoofd. “Al een jaar niet meer nee” Sprak ze zacht. Het was nog steeds pijnlijk om over te praten en ze betwijfelde of het ooit minder pijnlijk zou zijn. En toch, toch voelde ze iets vreemds. De manier hoe hij “keek” hoe hij zich opeens gedroeg. Ookal waren de veranderingen miniem, toch merkte ze dat hij zich nu anders gedroeg. Waarom? Dat wist ze niet. ”Weet je niet hoe die vampier eruit zag?” Oké die vraag verbaasde haar nog het meest van al. Waarom wilde hij dat nu weer weten? “Waarom wil je dat weten?” Vroeg ze op een verwarde toon. Wat had hij aan die informatie? Ze zuchtte, ach wat maakte het ook uit? “ik weet er niet veel meer van maar wel dat het een man was met zwarte haren en kille rode ogen.” Ze zag het gezicht van de vampier weer voor zich, het bezorgde haar nog koude rillingen. Ze kromp zachtjes ineens ze dacht niet graag aan die dag. Er zaten teveel nare herinneringen aan. ”Ziek geworden,” antwoorde Sasuke droogjes op haar volgende vraag. ”Ik lag dood te gaan in een steegje toen een vampier mij vond en besloot me te veranderen.” Dus zo was hij een vampier geworden? Een monster? Een moordenaar? Luna slikte. “Kon je familie je niet helpen?” Vroeg ze zacht maar ze had zo’n donkerbruin vermoedde dat het antwoord nee zou zijn, dat hij ook niet meer beschikte over een familie. Misschien was dat het vreemde gevoel dat ze ervaren had, misschien was het begrip? Luna ging weer rechter zitten haar kin rustte op haar knieën haar armen waren eromheen geslagen. Het werd steeds kouder hier. “Deed het veel pijn? Toen je gebeten werd?” Vroeg ze zacht, haar blik op hem gericht.

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    vr maa 22, 2013 11:44 am

“bedankt” mompelde ze. Bedankt... Nee, dat was nergens voor nodig. Hoewel Sasuke haar leven niet genomen had, had hij haar wel verwond. Had hij zich even laten leiden door de woede die zijn lichaam destijds overgenomen had, maar waar hij snel de controle weer over kreeg. Dat was het voordeel geweest dat hij net gedronken had. Als het eerder gebeurd was, was de kans groter geweest dat hij niet zo genadig was. Alleen was dat iets waar hij nu niet aan denken wou. Tot nu toe was het prima gegaan, al vond hij dit gesprek te diep gaan. Te diep in zijn gevoelens die hij lang geleden had weggestopt en dat al te graag zo houden wou. Tenslotte wou hij niet dat iemand teveel van hem ging weten, dingen tegen hem kon gaan gebruiken of vele dingen waar hij bang voor was. Zeker niet met een mens, een onbetrouwbaar mens dat zijn naasten keer op keer verraadden. Maar was zij wel zo? Weer gingen zijn gevoelens met hem op de hobbel. Een tweede strijd vormde zich. Negatief tegen positief. Water tegen vuur. Engel tegen duivel. “Waarschijnlijk heb je gelijk” Sprak ze zacht. Dat leidde hem even af van dat wat in zijn binnenste afspeelde. Misschien... Vroeger had hij zelf niet moeten denken aan de dood, toen iedereen nog leefde en iedereen gezond en gelukkig was, alles zorgeloos en geen gevaar leek te vormen. En op die ene dag, nadat iedereen in zijn huis vermoord was, dat hij zijn broer tegenkwam in een afgelegen steegje waar ook meer doden lagen. Hij had op zijn knieën gezeten, gesmeekt dat zijn broer hem in leven hielt, dat hij bang was voor de dood, de enigste zekerheid in het leven. Het was een vreselijk gevoel, een gevoel dat hem jarenlang was bijgebleven maar nu er nu compleet anders tegenaan keek. “Waarom wil je dat weten?” Was haar eerste reactie geweest. Het had wat verward geklonken. Was het zo'n vreemde vraag dan? Misschien wel, maar het was wel een vraag waar hij graag antwoord op kreeg. “ik weet er niet veel meer van maar wel dat het een man was met zwarte haren en kille rode ogen.” Als zijn hart geklopt had, had het nu stilgestaan. Zwart haar, kille ogen. Kon het..? Nee, nee, dat was haast onmogelijk. En er waren genoeg vampiers die zwarte haren hadden en de rode ogen waren normaal, niks bijzonders. Behalve... 'Waren zijn haren lang?' sprak hij, zo gevoelloos mogelijk. 'In een staart misschien?' Ook dat zou vast wel vaker voorkomen maar stel dat het ook deze keer de schuld van zijn broer was geweest? Tsja, wat zou dat precies betekenen? Sasuke duwde Uvall van zijn been af. Hij wou hier weg. Hij moest wat gaan doen, iets anders dan praten met dit mens. “Kon je familie je niet helpen?” Direct nadat hij dit gehoord had, stond hij op, klopte het overige viezigheid van zijn achterste. Was het verplicht daarop te antwoorden? Hij wou het niet. Liegen was respectloos tegenover zijn overleden familieleden maar hij wou ook niet teveel van zichzelf laten zien. 'Ik was te ver van hen weg,' sprak hij toen kortaf. 'Op reis.' Dat laatste was bedoelt om de boel een beetje te verduidelijken. Hopelijk zou ze nu niet door gaan vragen. Als zij daarmee stopte, dan zou hij dat ook doen. “Deed het veel pijn? Toen je gebeten werd?” 'Fijn was het niet nee, zelfs voor een half dode.' reageerde Sasuke. 'Ik zou het niemand echt toewensen, al is die pijn door de jaren heen wel veranderd.' Het bleek zelfs dat jonge vampieren "fijn" gif hadden, of hoe ze dat ook noemden. 'Ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga weg. Het moet hier wel koud voor je wezen.'

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    za maa 30, 2013 5:39 am

Het was vreemd, toch oh zo vreemd om zo'n diep gesprek met een vampier te voeren een vampier die ze al twee keer had proberen te vermoorden, de vampier die er een haar van verwijderd was geweest om haar te doden. Maar beide hadden ze het neit gedaan, waarom? Dat wist ze niet. Deze vampier was onberekenbaar en gewoonweg geheimzinnig. Dat was vast het gene dat haar zo aantrok. Luna hield wel van een uitdaging, van een zoektocht naar de waarheid en eigenlijk schrok gevaar haar niet meer echt af. 'Waren zijn haren lang?' sprak hij, zo gevoelloos mogelijk. 'In een staart misschien?' Luna keek hem onderzoekend aan bij die vraag. Waarom wilde hij dat weten? Kende hij zo'n vampier? Wist hij waar ze de moordenaar van haar kleine broertje en ouders kon vinden? Luna sloot haar ogen even, probeerde de vampier voor de geest te halen. Ze zag het kille gezicht weer voor zich, half verscholen in het duister met een straal vers bloed dat uit zijn mondhoek droop. Zijn rode ogen hadden haar aangestaard voor hij was verdwenen. Ze slikte en opende haar ogen ze rilde licht door de gedachte. "I...Ik geloof van wel...maar ik ben niet zeker, het was nogal donker. Ik weet alleen dat ik nog nooit zulke kille en emotieloze ogen had gezien" Sprak ze met een zachtte stem, haar blik naar de grond gericht. Ze keek op toen ze een geschuifel hoorde. het kleine wezentje werd van zijn schoot geduwd. En om eerlijk te zijn zat de vampier er nogal ongemakkelijk bij. Waarschijnlijk was dit gesprek voor hem ook niet erg leuk en nogal ongemakkelijk. Zou hij het ook vreemd vinden? Waarschijnlijk wel. Ze keek naar hoe hij opstond maar zelf bleef ze zitten. Als ze laag bij de grond bleef was de snijdende wind minder erg. 'Ik was te ver van hen weg,' sprak hij toen kortaf. 'Op reis.' Luna knikte zacht, maar toch, toch geloofde ze hem niet helemaal. Alsof hij zijn waarheid verdraaide. Want dat deden mensen, en zelfs vampiers. Ze verdraaide de waarheid tot ze het na een tijd zelf gingen geloven. 'Fijn was het niet nee, zelfs voor een half dode.' reageerde Sasuke. 'Ik zou het niemand echt toewensen, al is die pijn door de jaren heen wel veranderd.' Ze keek hem zijdelings aan en automatisch ging haar hand naar haar hals waar de kleine wondjes nog steeds aanwezig waren. Ze kon haar pink er dan wel niet meer insteken maar toch toch waren de gaatjes er nog, de gaatjes van tanden, van een beet afdruk. De eerste keer dat ze ooit gebeten was. Maar ze wilde hem niet zeggen dat het bij haar geen pijn had gedaan, dat het fijn was geweest. Misschien kwam het omdat ze om degene gaf die haar gebeten had? Het kon, ze wist het niet zeker. 'Ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga weg. Het moet hier wel koud voor je wezen.' Ze schrok op uit haar gedachtegang door zijn woorden. Die woorden lieten haar nog harder beseffen hoe koud het hier werkelijk was. Misschien had hij gelijk, misschien was het beter om te gaan. Om terug te keren. Ze stond op en draaide zich van hem weg, haar gezicht richting het kronkelende bergpad gericht. Haar hoofd draaide zich nog een laatste keer zijn richting uit. "zoek een rozenstruik en leg rozen blaadjes met dauwdruppels op je ogen, dat zal ze helpen genezen" Fluisterde ze zacht. En opeens, opeens draaide de wind, blies recht in haar gezicht, blies haar haren naar achteren, ontblootte haar slanke hals...

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    zo maa 31, 2013 7:56 am

Zijn gedachten waren op de hobbel. Stel dat het wél Itachi was die haar familie had vermoord, wat zou dat dan inhouden? Een ontspoorde broer en twee wezens die achter hem aan waren. Misschien wel meerdere. Wie wist hoeveel slachtoffers zijn broer wel niet had gemaakt. Dat was iets waar Sasuke geen zicht op had gehad de afgelopen jaren. De laatste keer dat hij zijn broer had gezien was zo'n 50 jaar geleden en erg goed was dat niet afgelopen. Ze waren in een gevecht gegaan, maar werden na een enige tijd ruw uit elkaar gehaald door andere vampiers die in de buurt waren. Waarom was hem onbekend, toen was hij verblind door woede, in plaats van liefde. En na die tijd waren ze elkaar uit het oog verloren. Het was één groot raadsel. "I...Ik geloof van wel...maar ik ben niet zeker, het was nogal donker. Ik weet alleen dat ik nog nooit zulke kille en emotieloze ogen had gezien" Sprak ze met een zachte stem. In de duisternis in zijn hoofd verschenen de ogen van zijn broer, dat weer vervaagde na enkele seconden. De kans bestond wel... Het bestond... Maar hoe konden ze er allebei achter komen dat het werkelijk ook zo was? Foto's, schetsen, dat zou een optie wezen. Nee, nee! Waarom zou hij dat doen? Voor de rest kende hij dit mens helemaal niet. Ze was een persoon dat hem had geprobeerd te vermoorden. En toch, ondanks dat alles, voelde hij toch een soort verplichting haar te helpen. Vergelding, wraak, hij wist hoe dat voelde. Hoe... Frustrerend het was als je de dader niet vinden kon. Met het verdriet opgescheept zat. In één klap was alles waarvan je hielt weg en niets dat je ertegen doen kon. Hoe beroerd zou zij zich voelen? In wat voor stadium zou zij al zijn? Hoe gebroken? "Denk je dat je ze zou herkennen als je ze zag?" Toen was Sasuke opgestaan, nadat hij Uvall van zijn schoot had afgeduwd. Niet langer wou hij zich er zorgen over maken. Het was compleet haar pakkie aan. Haar probleem, verdriet, dat ze zelf verwerken zou moeten. Hoe hard en moeilijk dat misschien ook was. Het waren makkelijke woorden, makkelijker gezegd dan gedaan. Woorden dat uit de mond van een mens zou komen, mensen die niet wisten hoe zoiets was. Buitenstaanders. Hij draaide zijn hoofd in de richting waarin ze zouden moeten lopen. De weg met de minste gevaren voor vallen of ergens tegenop knallen. Uvall was degene die hem het meest begeleiden moest, maar hem kennende zou hij Sasuke wel tegen iets aanlopen. Dan begint hij een branderig gevoel in zijn keel te krijgen. Wat..? Hoe? Niet nu! Waarom kwam dat op ongelegen tijden? Net de maandelijkse periode van een vrouw, alleen dan in een compleet andere manier. Hij hoorde wat geluiden, waaruit hij op maakte dat ook zij was opgestaan. "zoek een rozenstruik en leg rozen blaadjes met dauwdruppels op je ogen, dat zal ze helpen genezen" Zachtjes knikte hij. Dat was iets om te onthouden... Plots merkte hij hoe de wind ineens omsloeg. Zijn aandacht leek daar naar uit te gaan, tot iets in hem drastisch om schakelde. Alsof je licht met de schakelaar aan en uit zette. Van een rustig wezen tot iets... Compleet anders. Het bloeddorstige monster dat ineens was komen opdagen en niets dat Sasuke daartegen kon doen. In zijn verbeelding zag hij haar staan. Haar ontblootte hals. Die o zo heerlijke hals, klaar om in gebeten te worden, haar bloed te drinken. Geen seconde langer wachtte de vampier nog. Hoewel hij blind was, kon zijn "monsterlijke kant", hem wel coördineren waar ze stond. Zijn onderbewust zijn. Sasuke flitste naar haar toe, tot hij vlak voor haar stond. Zijn handen grepen haar bovenarmen vast, waarna hij direct zijn tanden in haar overheerlijke hals zette. Bloed... Zo vers, zo jong, gewoon het perfecte soort. Maar de kans om meer haar bloed af te tappen was er niet. Uvall had namelijk niet stilgezeten. De demon had zijn "menselijke" gedaante aangenomen en daarna hem van haar losgetrokken. 'Jij idioot!' Riep de demon. 'Zie wat je doet!' Die woorden leken tot hem door te dringen, want gelijk kreeg hij weer grip op zijn lichaam. Beduusd bleef hij staan. Verrek! Wat had hij gedaan?! Maar dat was niet wat zijn gedachten echt bezighield. Het was meer het meisje dat nu slachtoffer van hém was geworden. Nog geen vijf minuten geleden had hij verteld het niemand toe te wensen en nu... Nu deed hij het iemand aan die het niet verdiend had. Iemand die gewoon zonder zorgen verder had moeten leven en zich niet met dit soort dingen moest bezighouden.

|| het einde sucks, sorry

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    zo maa 31, 2013 8:53 am

Zijn vragen, al zijn vragen ze hadden beelden in haar opgeroepen, beelden die ze al jaren onderdrukte. Al dat bloed, het gegil, de gesmoorde kreet van haar broertje. Ze wilde met haar hoofd schudden alle beelden laten wegvliegen met de wind, ze vergeten, wegbannen maar dat ging niet. En het ergste was nog wel dat dat soort beelden je net het beste bij bleven, een simpel woord, een simpele handeling iets kleins was al genoeg om zulke beelden op te roepen bij een getraumatiseert persoon. Ze wist het nog goed, die dag, de dag dat haar familie werd uitgemoord.

Ze kwam net terug van school met een goed rapport nog wel. ja ze was blij tot ze binnen in huis kwam, de kilte voelde ze, het drong door tot in haar botten. En toen zag ze het, bloed, overal bloed. De metaalachtige geur boorde zich in haar neusholtes. Nooit had bloed haar echt beangstigd of misselijk gemaakt. Maar die dag wel, die dag was bloed haar ergste nachtmerrie. Het bloed was afkomstig van meerdere bijtwonden in haar moeders lichaam - haar levenloze lichaam - Luna was verstijfd geweest niet in staat om te schreeuwen of te huilen. Tot ze de vampier zag, de man met zijn rode kille ogen, de man die haar broertje bij zijn schouder hield, de man die haar broertjes leven nam voor haar ogen toen hij haar naam schreeuwde.

Ze voelde hoe haar ademhaling was versnelt, hoe een klein laagje koud zweet haar huid had bedekt. Zo werd ze vaak ook 's nachts wakker, steeds uit haar slaap gehaald door diezelfde nachtmerrie, diezelfde herinnering. Daarom wilde ze de moordenaar vinden, omdat ze er heilig in geloofde dat dat de enige manier was om rust te vinden, rust voor haar en haar familie. De vampier had gelijk, het was koud hier en door zijn woorden werd ze daar alleen maar aan herinnerd. Ze wilde graag weer terug naar haar verblijfplaats, naar waar Vincent op haar zou wachten. Ja sinds een paar weken nu al had ze een huis, had ze iemand die om haar gaf, opnieuw. Het hielp tegen de pijn, maar haalde hem niet weg, nee dat kon alleen wraak doen. Ze wilde weggaan, haar weg naar huis beginnen maar helaas dacht deze vampier daar anders over. Ze had nog geen pas kunnen zetten of ze was bij haar bovenarmen gegrepen in een ijzersterke greep. Ze keek geschokt naar de zwartharige vampier. Ze wilde vragen waar hij mee bezig was, maar ook dat was haar niet gegund. Ze voelde de stekende pijn van dolkvormige tanden die het zachte vlees van haar hals doorboorden. In een reflex greep ze zijn shirt vast haar ademhaling kwam in schokjes. Ze had niet de kracht om hem van haar af te duwen en even dacht ze dat ze dood zou gaan tot de vampier van haar werd weggerukt. als een slappe vot zakte ze door haar benen. Zwarte vlekjes dansten voor haar ogen. Pijn, pijn raasde door haar heen het leek alsof ze brandende lava door haar aders werd gegoten. Ze kronkelde over de grond, happend naar adem die ze neit te pakken kreeg. De stem van het ineens grote wezen klonk vaag alsof ze zich in een bubbel bevond. 'Jij idioot!' Riep de demon. 'Zie wat je doet! Wat? Wat gebeurde er met haar? Ze voelde het plakkerige bloed in haar nek, onder haar bloes. De geur maakte haar misselijk waardoor ze gal vermengd met bloed begon uit te spugen. Wat gebeurde er toch met haar? Waarom voelde ze zich zo? Even lukte het haar om haar hoofd op te richten naar de blinde vampier en het vreemde wezen. "Wa....wat heb je met me gedaan?!" Kwam er met een zwakke en paniekerige stem uit. Luna was bang, bang voor wat er met haar aan het gebeuren was

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    zo maa 31, 2013 9:40 am

Waar was hij in hemelsnaam mee bezig geweest? Hoe kon hij zo ineens de controle verliezen?Of had hij zich onbewust overgegeven aan de beginnende dorst? Die gedachten beviel Sasuke totaal niet, maar het grootste probleem lag daar op de grond. Dat meisje, dat nu gevuld was met de pijn die hij lang geleden had moeten ondergaan. Dahm, wat had hij nu graag zijn zicht terug gehad. Niet om amuserend toe te zien hoeveel pijn ze had, maar om haar een klein beetje te helpen. Haar proberen te kalmeren, al wist hij in zijn achterhoofd dat dat haast onmogelijk was. Ze zou hem niet meer vertrouwen en hij kon haar geen ongelijk geven. Als dit niet was gebeurd was zij heel aangekomen bij de plek waar ze verbleef. Nu was ze veranderd, veranderd in dat wezen waar mensen altijd zo bang voor waren geweest. Waar ze al jaren op jaagden, soms met succes en soms eindigden ze met de dood. Nee, dat was niet het leven dat hij voor haar had gewild. Ze had met een kloppend hart hier weg moeten komen. Sasuke luisterde naar de geluiden die uit haar richting kwamen en langzaam liet hij zich op z'n knieën zakken. Hij hoorde haar overgeven, waarna ze sprak;"Wa....wat heb je met me gedaan?!" Haar stem... Een mix van paniek en zwakte. Hoe kon hij haar nou kalmeren? Nooit was hij in zoiets goed geweest en hij had ook nooit kunnen leren. Dit was de eerste keer in zijn leven dat hij een mens werkelijk in een vampier liet veranderen. En toen het hem gebeurde weigerde hij hulp aan te nemen van zijn maker. Destijds was hij opzoek geweest naar kracht, zoveel mogelijk kracht om te strijden tegen zijn broer. Dat was heel anders dan dit. Dit onderging zij niet omdat het nodig was, maar om zijn eigen stommigheid. 'Ik...' begon hij twijfelend, eerder haperend. Hij slikte eens. 'Je veranderd.' Ja, een erg logisch antwoord. Bravo! 'Naar datgene waar je eerst op jagen wou.' Ergens kreeg hij het gewoon zijn strot niet uit. Alsof zijn stembanden weigerden het te zeggen. Sasuke boog zijn hoofd even, zette woorden goed op een rij, waarna hij weer opkeek. 'Die pijn die je voelt is het begin van de verandering naar een vampier.' Dat was eruit... Maar hij was "bang" voor haar reactie daarop. Zij was degene die vampiers verafschuwde. Hoe moest het dan voor haar zijn om in één te veranderen? 'En er is niets dat je ertegen kan doen.'

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    zo maa 31, 2013 10:55 am

De pijn, die vreselijke pijn het was bijna ondragelijk. Ze hoorde vrouwen vaak klagen over de pijn van een bevalling maar ze wist wel zeker dat dit tien keer zo erg was. Ze wilde dat de pijn ophield, dat het stopte, ze wilde tegen hem schreeuwen dat hij het moest laten ophouden, dat hij moest zorgen dat de pijn verdween...Maar dat kon ze niet. Het was net alsof iemand spijkers door haar keel ramde als ze probeerde te praten, alsof iemand haar prikte met duizende naalden wanneer ze wilde bewegen, maar het ergste, het ergste was nog de hitte die haar van binnen uit leek te verslinden. Waarom gebeurde dit? Waarom werd ze hetgene dat ze het meest verafschuwde? Wat als ze een monster werd? Wat als ze mensen ging doden? Wat als ze haar honger niet onder controle kreeg? Die gedachte bezorgde haar rillingen. Ze wist wat er met haar aan het gebeuren was, ze voelde het gewoon en toch, toch stelde ze hem de vraag. Ze wilde het uit zijn mond horen. Hij kwam dichter, hij kwam langs haar zitten, ze wilde het niet, ze wilde hem niet in haar buurt. Ze haatte hem, ze haatte hem voor wat hij gedaan had. Hij slikte eens. 'Je veranderd.' Zijn stem was niet meer zeker en kil zoals ze van hem gewoon was, nee nu was hij twijfelend, aarzelend. Dat maakte haar alleen maar kwader. 'Naar datgene waar je eerst op jagen wou.' Dat wist ze, dat wist en toch wilde ze het woord horen, de benaming van de soort waar ze bij zou gaan horen. Ze kuchtte, hoestte bloed uit, het maakte haar nog steeds misselijk. 'Die pijn die je voelt is het begin van de verandering naar een vampier.' 'En er is niets dat je ertegen kan doen.' De woede aangewakkerd door haar en angst gaf haar een soort vreemde vorm van energie, gaf haar de kracht om te bewegen en hem vast te grijpen, hem ts laan, met haar pezige vuisten, steeds opnieuw en opnieuw ramde ze in zijn maagstreek, ze wilde dat hij pijn voelde, dat hij net zoveel pijn voelde als zij nu voelde. Uiteraard hield ze het niet lang vol, zakte ze half bovenop hem in elkaar, haar ogen gevuld met tranen. "Ik...haat je....ik...haat je" Fluisterde ze steeds opnieuw met een zwakke gebroken stem. Alles was verloren, ze zou een monster worden en dat was zijn schuld. Ze wilde hem nog steeds pijn doen, maar ze wist dat hem slaan niet zou helpen, nee ze wist iets beters. Met het laatste greintje door woede gewonnen kracht greep ze zand van de rotsbodem en duwde het in zijn gezicht, wreef het in zijn ogen. Ze drukte hard, zo hard dat haar eigen hand pijn deed en toch, toch kon ze zichzelf niet stoppen. Tranen bleven uit haar ogen rollen, terwijl haar lichaam tegen hetzijne bleef schokken haar ademhaling als een reutelende motor.

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    zo maa 31, 2013 8:55 pm

Of het veilig was dat hij zo dichtbij zat wist hij niet. Nou, eigenlijk wist hij dat wel maar besteedde er geen aandacht aan. Ze had het recht kwaad op hem te zijn, hem te haten voor wat hij haar had aangedaan. Voor de pijn die hij haar bezorgde en de verandering die ze ongetwijfeld nooit wou ondergaan. Maar al dat alles belemmerde hem er niet van dichterbij te komen. Het zou niet juist wezen om haar nu alleen aan haar lot over te laten, te vluchten. Nee, dat zou egoïstisch wezen, hoewel hij normaal gesproken dat wel gedaan zou hebben. Alleen dan was de situatie anders. Zijn slachtoffer zou dan dood wezen, die zou er niks meer van meekrijgen. Dood... Moest hij haar nu doden? Dan was ze uit haar lijden verlost. Nee, nee, dat kon hij niet. Dat mocht hij niet. Ze had een doel hier waarvoor ze verder moest leven, en dat ging hij niet van haar afpakken. Hij had al zoveel van haar verwoest, in een hele korte tijd. Na zijn woorden was het stil, op het gekuch en geproest van haar na. Werkelijk, Sasuke had gehoopt dat hij er íets tegen kon doen maar dat was onmogelijk. Dit was een fase waar ze doorheen ging, een fase waar geen remedie voor was. Op de dood na dan, maar kon je dat een remedie noemen? Op dat moment voelde hij een sterke greep, waarna hij een korte regenbui van klappen ontving. Echter verdedigde Sasuke zich niet. Dat weigerde hij. Ze had de rechten hem "pijn" te doen. Goed, haar klappen had hij wel gevoelt maar hij kon niet zeggen dat het echt zeer deed. Hem zou doen kermen van pijn. Zodra hij half haar lichaam voelde, bewoog hij geen enkele spier. Nee, zwijgend hoorde hij haar woorden aan. Woorden die keer op keer herhaald werden. "Ik...haat je....ik...haat je" Het was niet alleen haar stem die die woorden uitsprak, ze herhaalden zich ook in zijn hoofd. 'Ik weet het,' was zijn mompelende reactie. Haar volgende actie verraste hem compleet. Natuurlijk had hij de bewegingen van haar opgemerkt, maar dát had hij niet verwacht. Hij voelde hoe iets in zijn gezicht gesmeten werd, extra bij zijn ogen geduwd werd. En dat deed wél pijn. Ogen waren altijd al gevoelig geweest, en voor hem waren ze belangrijk. Heel belangrijk. Zelfs al vanaf zijn geboorte. Sasuke spande elke spier in zijn lichaam aan, probeerde zijn ogen te sluiten voor dat wat zo pijn deed, en hielt zijn mond zo goed als mogelijk. Het was een smerige streek, maar kwaad worden kon hij niet. Dit had hij verdient, het was een les. Uiteindelijk greep hij haar polsen vast, terwijl hij voelde hoe straaltjes bloed over zijn wangen een weg baande richting zijn kaaklijn. Voor mensen leken het tranen, tranen gemaakt van bloed. 'Genoeg zo,' zei hij zacht, zonder de moeite te doen al dat prut uit zijn gezicht te halen. Nee, op dit moment was zij belangrijker. Ze moest kalmeren, rust zien te vinden. Al begreep hij dat dat moeilijk zou worden met zo'n ademhaling. 'Probeer alsjeblieft te kalmeren... Zo maak je het alleen maar moeilijker voor jezelf.'

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    ma apr 01, 2013 2:45 am

Wanneer hield het op? Wanneer stopte deze afgrijselijke pijn? Ze wist niet of ze het nog langer kon verdragen. Ze voelde hoe de pijn zijn hoogtepunt begon te bereiken, hoe haar lichaam schokte, hoe tranen oncontroleerbaar uit haar ogen stroomden. Ze zag de vampier, ze zag hoe hij dichterbij kwam. Waarom? Waarom bleef hij hier? Waarom zat hij hier nog?! De vorige keer was hij ook weggelopen, het kon hem toch niet schelen wat er met mensen gebeurde? Wat er met andere gebeurden? Dus waarom bleef hij hier? Wilde hij dan zo graag zien hoe ze pijn leed? Was hij werkelijk zo'n monster? Luna wist het niet. Woede, een walgelijke vlaag van woede belaagde haar al bijna net zo hard als de pijn. Ze wilde hem ook pijn doen, ze wilde hem zo graag pijn doen dat ze er bijna ziek van werd. Zoiets had ze nog maar een keer eerder gevoeld. Ze had zulke woede gevoelt voor de moordenaar van haar kleine broertje, de moordenaar van haar ouders. Ze boord haar vuisten op hem in, ze wist dat hij er niet echt pijn van zou ervaren maar toch gaf het haar een lichte voldoening, een vreemde soort opluchting. Maar die klapjes waren niet genoeg, ze wilde meer, ze wilde er zeker van zijn dat hij ook pijn zou hebben. Toen ze uitgeput was van de klappen en tegen hem in elkaar zakte uitte ze haar woede met woorden. Het kon haar niet schelen hoeveel pijn spreken deed, ze wilde dat hij het wist, dat hij wist hoeveel ze hem haatte.'Ik weet het,' was zijn mompelende reactie. Mooi. Hij besefte het dan toch. maar zelfs dat besef was niet goed genoeg het hielp niet. Ze wilde dat hij echt pijn had, net zulke pijn als zij door zich heen voelde gaan, zulke pijn als hij bij haar veroorzaakt had. Haar vuist greep krampachtig naar zand en stof dat zich opgehoopt had op de rotsachtige grond van de berg. Ze drukte het in zijn gezicht, in zijn ogen, dat was zijn zwakke plek. Dat moest wel. Nu kreeg ze wel een reactie, hij spande zijn spieren, was dat een teken van pijn? Ze hoopte er wel op. Uiteindelijk greep hij haar polsen vast, ze schrok op van zijn greep, en zijn gezicht dat trok haar aandacht. Over zijn wangen stroomde straaltjes bloed. Bloed. Ze werd niet misselijk van de geur, nee integendeel zelfs. Het bloed rook lekker, zette haar keel alleen maar meer in brand en veroorzaakte ongelofelijke pijn in haar mond. Zachte pijn kreten ontsnapte haar keel. 'Genoeg zo,' zei hij zacht. Een dierlijke grom ontsnapte uit haar keel, een grom waar ze zelf van schrok. Ze trilde staarde naar de grond, zag hoe haar tranen donkere vlekjes maakte op de aarde. Genoeg zo...Genoeg zo....Was het genoeg? Had het zin om hem pijn te doen? Het hielp niet tegen haar pijn, nee ze voelde zich er alleen maar slechter door. Haar blik gleed weer naar hem, naar zijn gezicht vol zand, aarde en...bloed. Haar schuld. 'Probeer alsjeblieft te kalmeren... Zo maak je het alleen maar moeilijker voor jezelf.' Kalmeren? Wist ze wel nog wat dat was? Ze kon het niet, haar hart leek uit haar borstkas te willen springen, haar longen leken ballonnen die zouden knappen en haar keel, iemand kon net zo goed zoutzuur door haar keel heen gieten, of er een hete pook in duwen, het zou hetzelfde gevoel geven, daar was ze zeker van. De pijn bereikte zijn piek, ze klapte dubbel, hapte tevergeefs naar adem en schreeuwde toen. Het was ondragelijk en even werd alles zwart voor haar ogen, hing ze tegen hem aan als een slappe vod. Maar toen ze haar ogen opende was de pijn bijna verdwenen, zag ze alles veel helderder, voelde ze de koude wind niet meer. Alleen de pijn in haar mond en keel bleven aanhouden. Het lukte haar om een pols los te rukken, om met haar hand naar haar mond te gaan en de aangescherpte hoektanden te voelen. ze waren groter geworden, ze wist wat dat betekende, ze had honger en voelde zich bedreigt daardoor waren de tanden aangescherpt uitgestoken als een dreigement. Haar ogen bestudeerde de vampier, hij was niet koud meer hij voelde eigenlijk best warm. En het bloed, het bloed dat op zijn wangen hing...Ze wilde het. Voor ze eht wist had ze hem omver geduwd en zat ze bovenop hem. Ze likte het bloed van zijn wangen af, het smaakte anders dan ze verwacht ahd. Het was niet bitter en metaalachtig, het was lekker, en zoet. Toen ze eenmaal besefte wat ze aan het doen was kroop ze van hem af, legde ze haar gezicht in haar handen. "Wat heb je met me gedaan...I...Ik ben een monster..." Jammerde ze. ze kon het niet geloven dat ze dat net had gedaan, dat ze zich net had overgegeven aan instincten die ze nooit eerder had gehad. Ze had er geen controle over gehad, het bloed had haar geroepen en zij had gehoorzaamd. De pijn in haar keel was verminderd, maar niet weg. Daarvoor waren de paar likjes bloed lang niet goed genoeg geweest. Maar die vreemde drang...die drang naar bloed had haar wel aan het denken gezet. Had hij haar expres gebeten? Of was het een kwestie van overmacht geweest? Langzaam liet ze haar handen van haar gezicht vallen, keek ze hem aan met haar nieuwe aangescherpte zicht. "Wa...waarom heb je me gebeten?" Vroeg ze op een zachte toon.

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sasuke

avatar

Aantal berichten : 112
Registratiedatum : 24-01-13

Character sheet
Leeftijd:: 17 (390)
Wezen:: Vampier
Partner:: No, I feel fine this way

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    ma apr 01, 2013 8:16 am

Een zeurderige pijn schoot door zijn ogen heen, elke keer als hij zich een klein beetje bewoog. Het was vreselijk om te voelen, erg ongemakkelijk, en zorgde ervoor dat hij zich zo min mogelijk bewoog. Het enigste was hij nu deed was zwijgen, luisteren naar alles wat ze deed, de luchtstroom rondom hen in de gaten te houden en bovenal: denken. Heel veel denken. Wat moest hij doen? Hoe kon hij haar helpen? Nu was hij zo nutteloos, zo machteloos. Ze onderging dit en er was gewoon geen donder tegen te doen. Als hij een tijdmachine had gehad had hij de tijd terug gedraaid. Dit alles was gewist dan gewist en hij zou zorgen dat het geen tweede keer gebeurde. En dat was het nadeel van het leven. Met zoiets als dit was er geen tweede kans. Deze gebeurtenissen gebeurde gewoon, het was een harde les, maar je zou het niet ongedaan kunnen maken. Dat was onmogelijk, mission impossible. Sasuke hoorde haar schreeuwen, dat diep in zich doordrong, dat echode in zijn hoofd. Iemand vermoorden was makkelijk, dat was iets waarmee hij gemakkelijk leven kon omdat hij ermee opgegroeid was. Maar iemand zo horen schreeuwen van pijn terwijl dat diegene nog leefde. Niet eens tekenen dat ze stierf, deze aarde verliet. Kon hij nu wel een oplossing vinden om daarmee te leren leven? Dit was zo... Onaangenaam anders. Alleen had hij niet echt een keuze. Hij had zich laten gaan en daar moest hij voor boeten. En helaas was daarbij een onschuldig iemand betrokken. Onbewogen zat hij daar, starend in het duister met een slap lichaam dat tegen hem aanleunde. Zijn schuld. Dit was allemaal zijn schuld. Langzaam verslapte zijn greep om haar polsen, waarna hij niet veel later voelde hoe ze een hand lostrok. wat was ze aan het doen? Automatisch steeg een vleug van wantrouwen bij hem omhoog. Ze was zo... Zo onvoorspelbaar. Maar hij bleef stil zitten, wetend dat hij zich niet meteen moest gaan opfokken omdat ze hem net had aangevallen. Want dat was terecht geweest. Alleen wist hij niet of hij een derde aanval zou accepteren. Er was genoeg geweld geweest bij deze ontmoeting. Een sterke duw werkte hem tegen de grond. Sasuke wou overeind schieten maar kreeg daar de kans niet voor. Gewicht hielt hem tegen de grond en niet veel later voelde hij een tong over zijn wang trekken. Oké, in al die jaren had hij veel meegemaakt maar dit was het meest... Ongemakkelijkste. Ze likte zíjn bloed op. Nieuw geborene, totaal nog geen beheersing. Sasuke had zijn handen al tegen haar schouders gezet, klaar om haar van zich af te duwen, tot ze zelf al van hem afging. Godzijdank. Direct ging hij zitten, op zijn hurken dit keer, zodat hij elk moment weg kon springen als dat nodig was. "Wat heb je met me gedaan...I...Ik ben een monster..." Hij fronste zijn wenkbrauwen, langzaamaan zichzelf weer herpakkend. 'Je bent alleen een monster als je dat zelf toestaat!' Reageerde hij. 'Leer jezelf beheersen, ga in de leer bij andere vampiers die wél beheersing hebben. En probeer het ook eens van de positieve kant te zien, je hebt een goeie reukvermogen nu en je ogen zijn ook niet slecht. Je hebt de mogelijkheid nu om de vampier te vinden die je familie slachtte.' Ze kon wel blijven klagen, steunen en kreunen, het zou de situatie echt niet gaan veranderen. Ze was nu wie ze was. Een vampier en daar zou ze mee moeten leren leven. Een poosje was het stil geweest. "Wa...waarom heb je me gebeten?" Hoorde hij haar toen vragen. 'Geen controle,'antwoordde Sasuke. 'Ik voelde wel dat ik dorst begon te krijgen, maar normaal zou ik gemakkelijk nog een aantal uurtjes rond mensen kunnen hangen zonder ze te bijten. Alleen deze ene keer verloor ik direct mijn beheersing en ik kon er niet meer tegen vechten.' Nu ze één van hen was kon hij het gemakkelijk vertellen. Ze zou er later ook mee te maken krijgen. Nee, eigenlijk had ze dat al gehad. 'Dat spijt me. Als ik de tijd kon terug draaien had ik dat gedaan.' Onbelangrijke woorden, schoot er door zijn gedachten. Ze had er toch niks meer aan. Hij ging staan, om zijn benen eens te strekken. 'Hoe voel je je nu eigenlijk?'

__________~Blood_War~__________


Little Uvall | Big Uvall | Human version || Both of them ||
The past || AMV

It finds me
The fight inside is coursing through my veins
And it's raging
The fight inside is hurting me again
The war within me pulls me under

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
luna

avatar

Aantal berichten : 141
Registratiedatum : 11-02-13

Character sheet
Leeftijd:: 16
Wezen:: Vampier
Partner:: I love that bloodsucker

BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    di apr 02, 2013 4:35 am

Ze had gedacht dat hem pijn doen haar goed zou doen. Dat het een goed gevoel zou geven. Maar nu ze hem zo zag, nu ze zijn bloedende ogen zag en hoe hij bedacht hoeveel pijn en ellende haar smerige streek hem had bezorgd. Nee hem pijn doen had haar eigen pijn niet verzacht, eigenlijk had hem pijn doen haar eigen pijn alleen nog maar verergerd. Boven de pijn waar ze doorheen moest voelde ze nu ook een schuldgevoel. Hoe vreemd het ook mocht klinken. Ja deze vampier had een vreemd effect op haar, het lukte haar niet om hem te haten ookal deed ze nog zo haar best. De pijn leek eeuwig te duren, alsof ze langzaam verdronk in lava. Toen de pijn eenmaal zijn hoogtepunt had bereikt kon ze een dierlijke schreeuw niet onderdrukken. Ze had nog nooit zo'n schreeuw gehoord en ze kon het moeilijk bevatten dat zij degene was die het afgrijselijke geluid produceerde. Maar na de schreeuw ebde de pijn langzaam weg, haar lichaam kwam tot rust, alleen haar keel, haar keel leek nog steeds te branden. De pijn zorgde ervoor dat haar neus gevoeliger werd, dat haar tanden aanscherpte. en zijn bloed, oh jongens zijn bloed rook zo zalig, het was onweerstaanbaar. Voor ze het goed en wel besefte zat ze dan ook bovenop hem, zijn bloed van zijn kaken likkend. Het was heerlijk, toch oh zo heerlijk zelfs met de korrels zand die op haar tong terecht kwamen. Ze voelde sterke handen die tegen haar schouders drukte, als reflex spande ze haar spieren aan, zette ze zich schrap op zich te verdedigen. Dit was de vampier in haar die zich wilde verdedigen, maar haar innerlijke zij, de echte Luna werd wakker. besefte wat ze aan eht doen was, hoe ziekelijk het was dat ze zich op hem had gestort en zijn bloed had zitten oplikken, ja likken. En toch, een deel van haar had er geen spijt van, en daarom walgde ze van zichzelf. Ze was van hem afgesprongen en zat nu ineengedoken langs hem. 'Je bent alleen een monster als je dat zelf toestaat!' Kwam er als reactie op haar woorden. Was dat zo? Kon ze er iets tegen doen? Was er een mogelijkheid dat ze deze ziekelijke drang kon onderdrukken? Kon laten verdwijnen? 'Leer jezelf beheersen, ga in de leer bij andere vampiers die wél beheersing hebben. En probeer het ook eens van de positieve kant te zien, je hebt een goeie reukvermogen nu en je ogen zijn ook niet slecht. Je hebt de mogelijkheid nu om de vampier te vinden die je familie slachtte.' Ze dacht na over zijn woorden. Misschien, misschien ahd hij ergens gelijk. "Ik ken niet veel vampiers....en degene die ik ken wil ik nu niet onder ogen komen, niet nu ik zo onvoorspelbaar ben." Sprak ze met een gesmoorde stem. Slikken was nog steeds pijnlijk maar de kleine hoeveelheid bloed die ze van hem had gelikt hielp tegen de pijn. "Maar..." Begon ze zacht. "Misschien...heel misschien...heb je gelijk" Sprak ze al wat kalmer. Ze was nog steeds kwaad om wat er gebeurd was, maar het was gebeurd dus er viel niets meer aan te doen, ze zou moeten leren leven met het feit dat ze een vampier was. En dat ze een andere manier moest vinden om de pijn in haar keel te verzachten dan mensen - of vampiers - te bespringen en hen af te likken. "Mijn excuses voor dat gelik" Sprak ze met een zachte beschaamde stem, maar er zat nog steeds een harde ondertoon in. Ze wilde boos op hem zijn, hem haten, maar dat kon ze niet. Niet nu ze kon begrijpen hoe het voelde, hoe honger je gek kon maken, hoe gemakkelijk het was om je over te geven aan je instincten. 'Geen controle,'antwoordde Sasuke. 'Ik voelde wel dat ik dorst begon te krijgen, maar normaal zou ik gemakkelijk nog een aantal uurtjes rond mensen kunnen hangen zonder ze te bijten. Alleen deze ene keer verloor ik direct mijn beheersing en ik kon er niet meer tegen vechten.'o'n antwoord had ze verwacht, het was dus eigenlijk een soort ongeluk geweest. Hij had er neits aan kunnen doen. Verdorie toch! Hoe moest ze hem haten als hij het niet met opzet had gedaan? Hoe moest ze van haar schuldgevoel en schaamte af geraken voor wat ze had gedaan? 'Dat spijt me. Als ik de tijd kon terug draaien had ik dat gedaan.' Die woorden deden haar verbaasd naar hem opkijken. Had hij spijt? Echt spijt? Ze wist dat deze woorden nu niet veel voorstelden, je kon de tijd niet terug draaien maar toch ze raakten haar. nu wist ze wel zeker dat ze hem niet kon haten. Hij ging staan 'Hoe voel je je nu eigenlijk?' Ze dacht erover na, hoe voelde ze zich? Langzaam stond ze op, bewoog ze even met haar ledematen om ze uit te proberen. Ze voelde zich eigenlijk best goed, vreemd, maar goed. Alleen haar keel, die brandde zo erg. "I...Ik voel me best wel oké...alleen lijkt het alsof iemand een hete pook constant door mijn strot ramt" bekende ze. Haar blik gleed weer naar hem, naar zijn met bloed, zand en nu ook speeksel bedekte gezicht. eigenlijk moest hij het vuil er zo snel mogelijk uithalen voor zijn ogen nog meer geïrriteerd raakten. "We....euhm...moeten je gezichtt schoon maken...anders ga je alleen meer pijn hebben" Sprak ze twijfelend terwijl ze langzaam dichterbij ging. Ze merkte dat wandelen makkelijker ging, sierlijker. Alles leek eigenlijk makkelijker te gaan. "dat spijt me trouwens" Mompelde ze er nog achteraan terwijl ze voetje voor voetje dichterbij kwam. Toch vreemd dat ze een moment geleden nog zat te creperen van de pijn en hier nu gewoon stond met wat last van keelpijn. Vampieren, ze waren vreemde wezens.

__________~Blood_War~__________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Whispers in the Dark    

Terug naar boven Go down
 
Whispers in the Dark
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Mysterious as the dark side of the moon ~
» Dark Paradise {Dyingblack}
» the moon whispers through the mountains [open]
» My songs know what you did in the dark [Sykes]
» [Les#2 Dark Magic] Hoe te werken met maanlicht

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Blood War :: Zanovon :: Agona-
Ga naar: